[E.motlagh]

هانسی فلیک ریسک بزرگی را در بازی برابر خیرونا انجام داد که از نبوغ او حکایت داشت.انفجار تاکتیکی

تغییرات اولیه نتیجه ندادند. به دلیل نبود مهاجم تخصصی در زمین، آرائوخو مأمور شد در محوطه جریمه حضور جدی‌تری داشته باشد. آزمون تونی فرناندز جواب نداد و رشفورد در جناح چپ موثرتر از مرکز میدان بود. فلیک چاره‌ای جز ریسک نداشت و آرائوخو را به عنوان مهاجم نوک جلو فرستاد. این تصمیم یا برد مطلق بود یا شکست مطلق. اگر موفق می‌شد، نابغه جلوه می‌کرد و اگر نه، ابداعی اشتباه به حساب می‌آمد. اما تاس به نفعش افتاد و این مربی آلمانی با شور و شوقی بی‌سابقه شادی کرد.

فلیک که پس از دریافت کارت قرمز در تونل رختکن مانده بود، زمانی که در آخریم دقیقه وقت‌های تلف‌ شده دید توپ وارد دروازه شد، از شادی به هوا پرید و دو ژست خاص انجام داد. او پس از بازی تاکید کرد: «حرکاتم خطاب به هیچ‌کس نبود»، اما نگاه‌ها به داور مسابقه، خسوس خیل مانسانو، دوخته شد که او را به دلیل اعتراض به زمان کم اعلام‌ شده از زمین اخراج کرده بود.فلیک با غرور، تخته تاکتیکی و قلبش بازی را پیش برد. ترکیبی از همه این‌ها باعث شد بارسا تیمی را شکست دهد که هرچند همچنان پیشرفت می‌کند اما امتیازهایش با عملکردش همخوانی ندارد. بارسا بازی را خوب آغاز کرد و پدری طبق معمول ریتم را در اختیار داشت اما با گذر زمان عملکرد این تیم افت کرد و خیرونا فرصت‌های غیرقابل‌ باوری را از دست داد.

در نهایت فقط ایمان می‌توانست مانع دومین لغزش پیاپی بارسا در لیگ شود و آرائوخو همان حس و غریزه را داشت تا در لحظه‌ای مناسب پایش را به توپ بزند و جشن را در مونتجوییک برپا کند.

فلیک پس از گل منفجر شد، اما تمام هیجان در همان لحظه باقی ماند. در نشست خبری و مقابل دوربین‌های تلویزیونی آرام و خونسرد ظاهر شد. او از نتیجه راضی بود اما به‌ خوبی می‌دانست که تیمش بازی درخشانی ارائه نداده است، هرچند پایان کار با وجد همراه بود. فلیک به‌ خصوص تاکید کرد که حرکاتش خطاب به هیچ فردی نبوده است و بارها تکرار کرد که واکنشش صرفاً ناشی از فشار و هیجان لحظات پایانی بازی بوده است.

[نویسنده]

نوشته ها