[E.motlagh]

نقل از مرکز بین المللی ای تی فوتبال:در شبی حساس، وینیسیوس جونیور گلی تماشایی به ثمر رساند، اما واکنشش در جشن گرفتن آن، پیامی قوی‌تر از خود گل بود.در حالی که برنابئو از ابتدا نشان‌هایی از بخشش نشان می‌داد، ستاره برزیلی پس از زدن گل زیبای خود در نیمه دوم، مستقیم به سمت میانه زمین رفت تا با چند هم‌تیمی در آغوش بگیرد، اما از جشن گرفتن با هواداران در جایگاه خودداری کرد. این حرکت، علیرغم تلاش کیلیان امباپه برای هدایت او به سمت هواداران برای “بخشش نهایی”، نشان داد که وینیسیوس هنوز زخم‌های ناشی از سوت‌های بازی‌های اخیر را فراموش نکرده است.

کلید تغییر فضا را امباپه در دست گرفت. او در سراسر بازی، هر بار که وینیسیوس توپ را لمس می‌کرد، چه موفق و چه ناموفق،با ایستادن و تشویق، از هواداران می‌خواست که از هم‌تیمی برزیلی‌اش حمایت کنند. او عملاً نقش حامی شخصی وینیسیوس در برابر انتقادات احتمالی تماشاگران را ایفا کرد. نقطه اوج این حمایت جمعی در دقیقه ۴۱ رخ داد، زمانی که وینیسیوس در حرکتی ناموفق توپ را از دست داد. سکوت کوتاهی افتاد، اما بلافاصله با کف‌زدن و هورای پرشور برنابئو برای او جایگزین شد. هواداران به وضوح طرف او را گرفته بودند.این حمایت ادامه یافت و با پاس گل وینیسیوس به امباپه برای گل دوم و سپس پاس دیدنی دیگرش برای گل سوم، به اوج خود رسید. برنابئو این بار نام “وینیسیوس” را فریاد می‌زد. در پایان، مربی جدید، آلوارو آربلوا، این حرکت نمادین را چنین تفسیر کرد: “آغوش او، آغوشی به تمام مادریدیسمو (هویت و خانواده رئال مادرید)، آغوش هم‌تیمی‌ها و حمایت برنابئو بود.”

این شب، داستانی فراتر از یک پیروزی ساده را روایت کرد: داستان تلاش یک ستاره برای بازگشت اعتماد، نقش کلیدی یک رهبر تازه‌وارد مانند امباپه در ایجاد انسجام، و نهایتاً تصمیم نهایی هواداران برای انتخاب حمایت بی‌قید و شرط از بازیکن خود در لحظات دشوار. شاید این آغوش نمادین در میانه زمین، شروع واقعی التیام زخم‌ها و بازگشت شادی به وینیسیوس و برنابئو باشد.

[نویسنده]

نوشته ها